Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, που κυκλοφορεί αυτήν την περίοδο από την Κάπα Εκδοτική, θέτει στο μικροσκόπιο τη ζωή των εργατών του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας στην περίοδο της Κρίσης.
Πρόκειται για την πολυετή έρευνα του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη πάνω στο ριζικό αποτύπωμα της ελληνικής κρίσης στις ζωές των εργαζομένων του εμβληματικού εργοστασίου της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας. Μια ζωντανή, καθημερινή, επιτόπια έρευνα πεδίου στο εργοστάσιο της Μεγαλόπολης, με 40 συνεντεύξεις / αφηγήσεις ζωής εργαζομένων – λιγνιτωρύχων και πλούσιο πρωτογενές φωτογραφικό υλικό. Ένα βιομηχανικό οδοιπορικό για τη σιωπηρή πλευρά της ενεργειακής μετάβασης αλλά και μία εκ των ένδον ματιά πάνω στη ζωή ενός εργοστασίου που για δεκαετίες ήταν στην πρώτη γραμμή της παραγωγής ενέργειας.
Μέσα από μια συναρπαστική πολυπρόσωπη αφήγηση, η ενοχή, το παράπονο, η αναξιοκρατία και το χαμένο κοινωνικό κύρος εναλλάσσονται με τις λάσπες, τη σκουριά και την κούραση, τα ατυχήματα και το ελλιπές προσωπικό, με τον φόβο για την ανεργία και τον πρόωρο θάνατο, και η αίσθηση του εγκλωβισμού και της απόγνωσης, με τα χρέη και την απουσία προοπτικής.
Για το βιβλίο αναφέρει σχετικά η Καθηγήτρια Εκπαιδευτικής Πολιτικής, στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας, Ευαγγελία Καλεράντε: «Σε περιόδους κρίσης, οι άτυποι κοινωνικοί κανόνες μέσα από τους οποίους οι άνθρωποι ορίζουν την πραγματικότητα, κατανοούν τον εαυτό τους, ερμηνεύουν τον κόσμο και δημιουργούν τα κατάλληλα σενάρια επιβίωσης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους καταρρέουν. Πολλές από τις βεβαιότητες της ζωής συνοδεύονται, πλέον, από ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ο Μελαγχολικός Εργάτης αποτελεί μια κοινωνιολογική μελέτη που διερευνά τις επιπτώσεις του ριζικού βιώματος της κρίσης στον άνθρωπο, μέσα από το παράδειγμα των εργαζομένων στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.
Ακολουθώντας τη θεωρητική και ερευνητική παράδοση της Κοινωνιολογίας της Εργασίας μέσω των τεσσάρων βασικών σχολών προσέγγισης –Λειτουργισμός, Σχολή του Σικάγο, Μαρξισμός, Βεμπεριανή Σχολή– και πραγματοποιώντας επιτόπια ποιοτική έρευνα πεδίου, με καθημερινή παρατήρηση και εργασία, αναδεικνύεται το βίωμα της κρίσης στους εργαζόμενους από τρεις κεντρικές οπτικές: υγεία, εργασιακό ήθος, προοπτικές ζωής».
«Το χαμένο κοινωνικό κύρος των εργαζομένων, η πλήρης αποδοχή των ανέντιμων πρακτικών ως τρόπων επιβίωσης μέσα στο εργοστάσιο, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει και η απουσία εναλλακτικής στη ζωή τους, σε συνδυασμό με την κοινωνική απομόνωση από την τοπική κοινότητα λόγω του στίγματος του ‘’Δεητζή’’ ως συνώνυμο του βολεμένου, μαζί με το γενικότερο αίσθημα απογοήτευσης, ενοχής, απόγνωσης και κυνισμού στο οποίο έχουν βυθιστεί, οδηγούν σιωπηλά στη δημιουργία μιας νέας εργασιακής ταυτότητας. Της ταυτότητας του μελαγχολικού εργάτη. Εκείνου που εγκλωβίζεται σε μια θυσία χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα…», συμπληρώνει η ίδια.
Ο Άρης Ασπρούλης είναι Αριστούχος Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, με γνωστικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας. Έχει διδάξει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ στον τομέα του πολιτισμού εργάζεται ως θεατρικός συγγραφέας και επικοινωνιολόγος πολιτιστικών οργανισμών.
