Σχόλια και εντυπώσεις για έναν διαφορετικό μονόλογο, εμπνευσμένο από τη νουβέλα του Κάρολου Ντίκενς The Signal-man, που εδώ γίνεται μια σύγχρονη, ατμοσφαιρική προσέγγιση στον ψυχολογικό τρόμο και την ανθρώπινη ευθύνη.
Πρόκειται για ένα έργο που δεν στηρίζεται στο στοιχείο του εντυπωσιασμού, αλλά στη σταδιακή διάβρωση της πραγματικότητας και στην εσωτερική αγωνία του πρωταγωνιστή. Η δράση εκτυλίσσεται σε έναν απομονωμένο σιδηροδρομικό σταθμό, όπου ένας σταθμάρχης παλεύει να διατηρήσει τη γραμμή ασφαλή. Καθώς όμως αρχίζει να βλέπει οράματα και να ακούει φωνές από το σκοτάδι, τα όρια ανάμεσα στη λογική και στο ανεξήγητο θολώνουν. Το έργο θέτει ένα καίριο ερώτημα: πρόκειται για ψυχική κατάρρευση ή για έναν προαιώνιο κύκλο προειδοποίησης που επαναλαμβάνεται, χωρίς ποτέ να αποτρέπεται;
Η διασκευή του Γιώργου Αγγελίδη καταφέρνει να ενώσει τη ντικενσιανή ατμόσφαιρα με σύγχρονες υπαρξιακές ανησυχίες. Το κείμενο είναι πυκνό, απαιτητικό και βαθιά ψυχολογικό, αποφεύγοντας την απλοϊκή αφήγηση. Η προσοχή του θεατή παραμένει καθόλη τη διάρκεια αναπόσπαστη. Η σκηνοθεσία της Νατάσας Παπαδάκη υποστηρίζει αυτή τη σκοτεινή πορεία, αξιοποιώντας τον ήχο, την τεχνητή ομίχλη και τα φώτα ως αφηγηματικά εργαλεία που ενισχύουν την αίσθηση εγκλωβισμού και μοναξιάς.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η ερμηνεία του Βύρωνα Κολάση, ο οποίος προσεγγίζει τον ρόλο ως μια κατάσταση ύπαρξης και όχι ως έναν συμβατικό θεατρικό χαρακτήρα. Ο σταθμάρχης παρουσιάζεται ως ένας σιωπηλός φρουρός, φορτωμένος με την ευθύνη της πρόληψης, σε έναν κόσμο που κινείται αδιάφορα γύρω του. Η σύνδεση του έργου με τη σύγχρονη πραγματικότητα και πρόσφατα τραυματικά γεγονότα από την ελληνική πραγματικότητα, προσδίδει στο κείμενο μια επιπλέον βαρύτητα, χωρίς διδακτισμό.
Η άποψή μας: Μια παράσταση που μιλά για τη μοναξιά, τον φόβο και το κόστος της επαγρύπνησης και που λειτουργεί περισσότερο ως εμπειρία παρά ως αφήγηση, καλώντας τον θεατή να αναλογιστεί τον ρόλο του μάρτυρα, του υπεύθυνου και του αμέτοχου ή συμμέτοχου. Χωρίς να προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αφήνει ένα αίσθημα ανησυχίας και στοχασμού, υπενθυμίζοντας πως κάποια ταξίδια έχουν αρχή και μέση -αλλά όχι πάντα τέλος.
Η ταυτότητα της παράστασης
Κείμενο: Γιώργος Αγγελίδης
Σκηνοθεσία – Επιμέλεια Μουσικής: Νατάσα Παπαδάκη
Σκηνικά: Βασίλης Δαρόγλου
Ενδυματολόγος: Έλενα Στρατηγοπούλου
Σχεδιασμός φώτων: The Chameleon
Παίζουν: Βύρων Κολάσης
Θέατρο Αργώ – Studio, Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο
Κλείστε το εισιτήριό σας εδώ
