Υποψιασμένο, θεαματικό και πληρέστατο το φετινό πρόγραμμα (2026 – 2027) του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν ξεκινάει από δύο καυτά και διαχρονικά ερωτήματα της εποχής και μπορεί να φτάσει παντού, στην καρδιά του καθενός και της καθεμιάς.
Η εμβληματική φιγούρα που σηματοδοτεί κάθε θεατρική σεζόν του Θεάτρου Τέχνης σηκώνει για πρώτη φορά το καπέλο της και χαιρετά. Πίσω της ένας δρόμος στρίβει και χάνεται στο βάθος. Δεν είναι αποχαιρετισμός. Είναι πρόσκληση για ταξίδι. Φέτος, οι ιθύνοντες του εμβληματικού θεατρικού οργανισμού επιχειρούν μια μετατόπιση στον στίχο (πες μου πού πάμε; πες μου πού πας;) από το ποίημα «Θεατρίνοι, Μ.Α.» του Γιώργου Σεφέρη. Έτσι η θεατρική περίοδος 2026–2027 θέτει το δικό της διπλό ερώτημα: «Πού θες να πάμε; Πού θες να πας;». Στο «θες» βρίσκεται η επιθυμία, αλλά και η βούληση να επιλέξουμε τη στάση μας απέναντι στην εποχή μας. Καθώς αναρωτιόμαστε πού πηγαίνει ο κόσμος, χρειάζεται να αποφασίσουμε πού θέλουμε εμείς να σταθούμε. Στο «πάμε» χωράμε όλοι και όλες: ως θέατρο, ως κοινότητα, ως κοινωνία που αναζητά μια κοινή κατεύθυνση. Στο «πας», ο καθένας και η καθεμιά συναντά τη δική του επιθυμία, αλλά και την ευθύνη της προσωπικής του επιλογής.
Η σεζόν με μια ματιά: τέσσερις διαδρομές
Κλασικά αριστουργήματα και σύγχρονα έργα με έμφαση όπως κάθε χρόνο στην ελληνική δραματουργία, σε 11 παραστάσεις στις 2 σκηνές, μια παράσταση στην Παιδική και μια στην Εφηβική σκηνή, μια νέα Σκηνή Νέων Δημιουργών και ένα νέο βραβείο, σχηματίζουν τέσσερις διαδρομές μέσα στη χρονιά.
- Η μνήμη ως πυξίδα. «Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου», «Το θέατρο ή τη ζωή σου», «Ιστορίες του Χόρχε». Πρόσωπα που κοιτούν πίσω για να καταλάβουν πού βρίσκονται σήμερα. Η προσωπική ιστορία γίνεται κοινή μνήμη.
- Γυναικείες φωνές που διεκδικούν τον δρόμο τους. «Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη», «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες-μέρος δεύτερο », «Ακριβούλα μου». Γυναίκες στις οποίες άλλοι όρισαν πού επιτρέπεται να πάνε απαντούν μέσα από τη λογοτεχνία, το τραγούδι και το ίδιο τους το σώμα.
- Η κοινή πορεία σε δοκιμασία. «Το θαύμα», «Ρόσμερσχολμ», «Το στρίψιμο της βίδας», «Σε στενό οικογενειακό κύκλο», «Θα κλάψουνε μανούλες». Κοινότητες, οικογένειες, κοινωνίες που χάνουν τον προσανατολισμό τους, από την ακτή όπου ξεβράζεται ένας ναυαγός έως τη νεόπλουτη Ελλάδα του ’80.
- Οι νέοι δρόμοι. «Ο κύριος Βρομύλος», «Cloud», η Σκηνή Νέων Δημιουργών με το ετήσιο residency, το Βραβείο Νέου Σκηνοθέτη/τιδας, τα Φυτώρια. Εκεί όπου η διαδρομή ξεκινά: παιδιά, έφηβοι και νέοι/νέες δημιουργοί χαράζουν το δικό τους δρόμο λόγια για τις παραστάσεις
Οι παραστάσεις συνοπτικά
Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου
Κείμενο: Εύα Νικολαΐδου · Σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια: Άγγελος Μπούρας · Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου · Παίζει η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου
Στην παράσταση ακούγεται το ποίημα του Κώστα Βάρναλη «Ένας όλοι» από τον Ξενοφώντα Ραράκο.
Φρυνίχου, 4 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου · κάθε Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 18.30
Η Έλλη Αλεξίου διέσχισε τον 20ό αιώνα με όλες του τις μεγάλες ιδέες, τις διαψεύσεις και τις απώλειές του. Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Εύας Νικολαΐδου, αυτό το θεατρικό πορτραίτο αναζητά τον άνθρωπο πίσω από τη συγγραφέα: τη σχέση της με τη λογοτεχνία, την πολιτική, τον έρωτα, τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη διαδρομή της και βέβαια τη μεγάλη της αγάπη, την διδασκαλία. Ένα αφιέρωμα σε μια φωτεινή προσωπικότητα, μια αγωνίστρια, μια μεγάλη δασκάλα με όλη τη σημασία της λέξης.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Το θαύμα
Κείμενο: Giuseppe Massa · Μετάφραση: Βιολέτα Ζεύκη · Σκηνοθεσία -σκηνική σύλληψη -δραματουργική επεξεργασία-μουσική επιμέλεια: Νικολέτα Φιλόσογλου · Ενδυματολογία: Φίλιππος Τσιτσόπουλος · Μουσική σύνθεση: Άρης Κοντοάγγελος · Ηχητικός σχεδιασμός: Λαέρτης Μαλκότσης. Παίζουν: Θανάσης Δήμου (Antonio), Παναγιώτης Παναγόπουλος (Bernardo) · Ακούγεται η φωνή του Λαέρτη Μαλκότση
Φρυνίχου, 2 Οκτωβρίου- 1 Νοεμβρίου 2026 · κάθε Παρασκευή και Κυριακή στις 21.00.
Η θάλασσα ξεβράζει τον νεκρό ενός μετανάστη και δύο αδέλφια νεκροθάφτες πρέπει να τον θάψουν. Στο νεκροταφείο όμως έχουν απομείνει μόνο δύο θέσεις, και τις θέλουν για τον εαυτό τους. Με μαύρο χιούμορ και γκροτέσκα σάτιρα, ο Ιταλός συγγραφέας Giuseppe Massa γράφει μια βαθιά ανθρώπινη, πολιτική αλληγορία για τη μνήμη, την απώλεια και την απουσία της καλοσύνης. Σε μια εποχή διαρκών μετακινήσεων, όπου η κάθε κοινωνία αντιμετωπίζει τον μετανάστη υποτιμητικά, μας καλεί να αναζητήσουμε εκ νέου το μοναδικό θαύμα που εξακολουθεί να έχει σημασία: την ανθρώπινη καλοσύνη. Η Νικολέτα Φιλόσογλου στήνει μια γλυκόπικρη παράσταση με ένα ποδήλατο, ένα φέρετρο και το απολαυστικό δίδυμο Θανάση Δήμου -Παναγιώτη Παναγόπουλου.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Το θέατρο ή τη ζωή σου
Κείμενο – σκηνοθεσία – ερμηνεία: Σταμάτης Φασουλής · Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης · Δραματουργία κειμένου – βοηθός σκηνοθέτη – βίντεο: Αιμιλία Καραντζούλη · Ενορχηστρώσεις: Παναγιώτης Τσεβάς · Σκηνογραφία: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη ·
Παίζουν: Σταμάτης Φασουλής · Μουσικοί επί σκηνής: Παναγιώτης Τσεβάς (ακορντεόν), Δημήτρης Κίκλης (πιάνο), Μυρσίνη Αχαλινωτοπούλου (τσέλο)
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 16 Οκτωβρίου – ΥΠΟΓΕΙΟ (παραστάσεις Τετάρτη-Κυριακή)
Από τη Σαλαμίνα των παιδικών χρόνων και το θέατρο της Βέμπο στο Υπόγειο του Κουν, κι από το Ελεύθερο Θέατρο της Μεταπολίτευσης στις μεγάλες επιτυχίες και τις οδυνηρές αποτυχίες: ο Σταμάτης Φασουλής ανοίγει τα συρτάρια της μνήμης σε έναν χειμαρρώδη μονόλογο. Στον δρόμο του συναντάμε τον Χορν, τη Λαμπέτη, τη Μελίνα, την Αλίκη, τον Χατζιδάκι, τον Τσαρούχη, τη Μαρινέλλα. Η προσωπική του διαδρομή γίνεται κομμάτι της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου και επιστρέφει εκεί όπου κάποτε ξεκίνησε, στο Υπόγειο. Η πρωτότυπη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και τρεις μοναδικοί μουσικοί επί σκηνής, ο Παναγιώτης Τσεβάς, ο Δημήτρης Κίκλης και η Μυρσίνη Αχαλινωτοπούλου, συνοδεύουν μια παράσταση που δεν είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν, αλλά μια ζωντανή, παλλόμενη πράξη ανάστασης. Μια παράσταση για όσα ζήσαμε, όσα κλέψαμε από τη ζωή κι όσα επιστρέφουμε πίσω στο κοινό, στο μοναδικό μέρος όπου όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν: στο θέατρο.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη
Κείμενο: Αζάρ Ναφίσι · Θεατρική διασκευή: Ηρώ Μπέζου · Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου · Σύμβουλος δραματουργίας: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου · Σκηνικά: Δημήτρης Μεράντζας · Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη ·
Παίζουν: Μαρία Καλλιμάνη και οι Δήμητρα Βήττα, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Διονυσία Μπαλαμώτη, Ηλέκτρα Μπαρούτα, Ζωή Μυλωνά, Θάλεια Σταματέλου, Μαρία Πετεβή.
ΠΡΕΜΙΕΡΑ Δευτέρα 19 Οκτωβρίου – ΥΠΟΓΕΙΟ (Παραστάσεις Κυριακή-Δευτέρα-Τρίτη)
Στην Τεχεράνη της ισλαμικής επανάστασης, μια καθηγήτρια λογοτεχνίας συγκεντρώνει κρυφά στο σπίτι της επτά πρώην φοιτήτριές της. Κάθε εβδομάδα διαβάζουν τα μεγάλα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και, μέσα από τις σελίδες τους, ξαναβρίσκουν τη δική τους φωνή. Το διεθνές εκδοτικό φαινόμενο της Αζάρ Ναφίσι, μεταφρασμένο σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή. Εδώ η ανάγνωση γίνεται πράξη αντίστασης και ταξίδι χωρίς διαβατήριο.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Ρόσμερσχολμ
Κείμενο: Χένρικ Ίψεν · Μετάφραση-διασκευή-σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς · Σκηνογραφία: Εύα Μανιδάκη · Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη · Video art: Παντελής Μάκκας · Μουσική: Φώτης Σιώτας ·
Παίζουν: (με αλφαβητική σειρά) Γιώργος Γλάστρας, Σίμος Κακάλας, Ηρώ Μπέζου, Άντζελα Μπρούσκου, Αργύρης Ξάφης, Γιάννης Χαρίσης.
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 12 Νοεμβρίου-ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Παραστάσεις Τετάρτη-Κυριακή)
Ο πάστορας Γιοχάνες Ρόσμερ, τελευταίος απόγονος ενός συντηρητικού γένους, ονειρεύεται να εξευγενίσει τους ανθρώπους και να φέρει την κοινωνική αλλαγή. Πίσω του όμως, βαραίνει ο θάνατος της γυναίκας του στον καταρράκτη του κτήματος, εκεί όπου καλπάζουν τα άσπρα άλογα όποτε κάποιος αποτολμά να περάσει απέναντι. Ανάμεσα στο απελευθερωτικό πνεύμα της Ρεμπέκα Βεστ και στο σκοτεινό βάρος του Ρόσμερσχολμ, το αριστούργημα του Ίψεν παρουσιάζεται ως αγωνιώδες θρίλερ, βαθιά πολιτικό και με απρόσμενες κωμικές ανάσες. Με τολμηρή, δεξιοτεχνική αμεσότητα και καθαρότητα, ο Νορβηγός συγγραφέας χτίζει μεθοδικά και με ανατριχιαστική ακρίβεια έναν ποιητικό κόσμο μεγάλης συναισθηματικής και ψυχολογικής αλήθειας. Ο Γιάννης Χουβαρδάς στην τρίτη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης, υπογράφει νέα μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Ιστορίες του Χόρχε
Κείμενο-μουσική: Σπύρος Γραμμένος (από το ομώνυμο βιβλίο του) · Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
Παίζουν: Σταύρος Σβήγκος, Σπύρος Γραμμένος
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 1 Δεκεμβρίου- ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Παραστάσεις Δευτέρα – Τρίτη)
Η Ζωή Ξανθοπούλου, ο Σπύρος Γραμμένος και ο Σταύρος Σβήγκος συμπράττουν και ζωντανεύουν στη σκηνή της Φρυνίχου τις «Ιστορίες του Χόρχε», από το ομώνυμο βιβλίο του Σπύρου Γραμμένου. Είναι μια διαδρομή επιστροφής σε τόπους, ανθρώπους και μνήμες, με πολύ χιούμορ, συγκίνηση και βέβαια μουσική. Μια παράσταση – περίπατος, όπου οι προσωπικές αναμνήσεις γίνονται κοινός τόπος για όλους μας.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Το στρίψιμο της βίδας
Κείμενο: Χένρι Τζέιμς · Μετάφραση- διασκευή-σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός · Σκηνικά: Κατερίνα Βλάχμπεη · Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα · Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος · Μουσική: Γιάννης Κονσολάκης · Βίντεο: Βασίλης Κουντούρης ·
Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Ελένη Ουζουνίδου
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 29 Ιανουαρίου-ΥΠΟΓΕΙΟ (Παραστάσεις Τετάρτη-Κυριακή)
Μια νεαρή γκουβερνάντα αναλαμβάνει δύο παιδιά, τον Μάιλς και τη Φλόρα, σε ένα απομονωμένο κτήμα της βικτωριανής Αγγλίας. Σύντομα αρχίζει να βλέπει μορφές που πιστεύει πως είναι τα φαντάσματα δύο νεκρών υπηρετών, και η προσπάθειά της να προστατέψει τα παιδιά γίνεται τυραννική. Η συναρπαστική ιστορία φαντασμάτων του Χένρι Τζέιμς, για την αθωότητα και τη διαφθορά, την καταπιεσμένη επιθυμία, την απομόνωση και τα όρια της αντίληψής μας, σηματοδοτεί την πρώτη συνεργασία του Θεάτρου Τέχνης με το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Στη νέα διασκευή του Γιάννη Καλαβριανού, ο Γιώργος Γλάστρας και η Ελένη Ουζουνίδου ζωντανεύουν όλους τους ρόλους, σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν ξέρει ποιον δρόμο να εμπιστευτεί. Και μέχρι την τελευταία στιγμή μένει το ερώτημα: τελικά, ο κόσμος περιορίζεται μόνο σε όσα μπορούμε να αντιληφθούμε ή υπάρχει και ένας άλλος κόσμος, που το μυαλό μας δυσκολεύεται να κατανοήσει; Και αν υπάρχουν στ’ αλήθεια φαντάσματα που μας απειλούν;
……………………………………………………………………………………………………………………………………………
Σε στενό οικογενειακό κύκλο
Κείμενο: Αλεξάντερ Οστρόφσκι · Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας · Σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Μόσχος · Σκηνικά: Τίνα Τζόκα · Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα ·
Παίζουν: Μελίνα Βαμπούλα, Μαρία Μπαγκανά, Άγγελος Μπούρας, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Εύη Τζανουκάκη, Σπύρος Τσεκούρας
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 4 Φεβρουαρίου-ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Παραστάσεις Τετάρτη-Κυριακή)
Ένας νεόπλουτος πατέρας που ψάχνει τρόπο να μην πληρώσει τα χρέη του, μια θρησκόληπτη μητέρα, μια κόρη που απαιτεί εδώ και τώρα αριστοκράτη γαμπρό, ένας «πιστός» υπάλληλος, ένας αποτυχημένος δικηγόρος, μια προξενήτρα και μια υπηρέτρια που δεν αντέχει κανέναν. Ένας κόσμος απληστίας και πλεονεξίας στο κυνήγι του χρήματος. Όλα αυτά, βέβαια, γίνονται παλιά, στη Ρωσία του 19ου αιώνα, και ουδεμία σχέση έχουν με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα…! Ο Γιάννης Μόσχος, στην πρώτη του σκηνοθεσία μετά την ολοκλήρωση της θητείας του στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου, επιστρέφει στο Θέατρο Τέχνης δώδεκα χρόνια μετά την τελευταία του συνεργασία και μεταφέρει στην Ελλάδα του ’80 μια σπάνια παιζόμενη, διαχρονική σάτιρα του 1849 που θαρρείς πως γράφτηκε επίτηδες για να καυτηριάσει τη νεοπλουτίστικη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Στην εποχή της «ακμής», του λαϊκισμού και του «βλαχογκλάμουρ», η οικογένεια γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας που διάλεξε τον δρόμο της πλεονεξίας και μας καλεί να γελάσουμε μέχρι δακρύων με το ίδιο μας το είδωλο.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες- μέρος δεύτερο
Κείμενο- σκηνοθεσία – λόγος: Μαριάννα Κάλμπαρη · Ζωντανή μουσική- τραγούδι-ηχητικός σχεδιασμός- αργαλειός: Φοίβη Βλάσση · Χορός – ακροβασία – ακορντεόν: Χριστίνα Σουγιουλτζή · Garment & visual collaboration: Μαριέττα Καρπαθίου / ’ergon ·
Παίζουν: Μαριάννα Κάλμπαρη, Φοίβη Βλάσση, Χριστίνα Σουγιουλτζή κ.α.
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 15 Φεβρουαρίου ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Παραστάσεις Δευτέρα-Τρίτη)
Η Πηνελόπη παίρνει επιτέλους τον λόγο για να υφάνει τη δική της εκδοχή της ιστορίας, τη δική της Οδύσσεια ή μάλλον Πηνελοπιάδα… Μετά την επιτυχημένη πρώτη παρουσίασή τους στο αίθριο της Στοάς Αρσακείου (ΣΤΟΑ culture), όπου η αφήγηση συναντήθηκε με τη ζωντανή μουσική, την ύφανση και τον χορό μέσα από τη δημιουργία μιας ιδιότυπης performance με επίκεντρο τον αργαλειό (loom), οι «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες» επιστρέφουν στο Θέατρο Τέχνης με ένα δεύτερο μέρος που επιθυμεί να ανοίξει το διάλογο με ακόμη περισσότερες φωνές.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Ακριβούλα μου
Κείμενο: σύνθεση τεσσάρων διηγημάτων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη · Σύλληψη – σκηνοθεσία: Όλια Λαζαρίδου · Δραματουργία: Σύλβια Λιούλιου · Εικαστική εγκατάσταση: Δάφνη Ρόκου · Μουσικός επί σκηνής: Άννα Παπαϊωάννου · Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Παίζουν: Όλια Λαζαρίδου, Σεμέλη Δημητρακοπούλου
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 1 Μαρτίου- ΥΠΟΓΕΙΟ (Παραστάσεις Δευτέρα-Τρίτη)
Δύο γυναίκες, μια ώριμη και μια πολύ νέα (μήπως είναι η ίδια;), σε ένα ύψωμα ή στην άκρη της θάλασσας, ανάμεσα σε μικρούς χειροποίητους φάρους, φροντίζουν τη φλόγα τους και λένε μια ιστορία ώσπου να ξημερώσει. Είναι η Ακριβούλα, εννιά χρονών, και ο μικρός της θάνατος εκεί στο πέρασμα. Γύρω της, ιστορίες για μια χαμένη αθωότητα, μορφές σαν άνθη του γιαλού (αμμοθίνες) που έλαμψαν μια στιγμή κι έπειτα χάθηκαν, τις πήρε το κύμα, και ανάμεσά τους η παρηγορητική μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Η Όλια Λαζαρίδου συνθέτει τέσσερα διηγήματα για τη γυναικεία ψυχή και τα ερμηνεύει μαζί με τη Σεμέλη Δημητρακοπούλου, με τη μουσικό Άννα Παπαϊωάννου επί σκηνής και εικαστική εγκατάσταση της Δάφνης Ρόκου.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Θα κλάψουνε μανούλες- Η παράσταση ΔΕΝ επιχορηγείται
Κείμενα-δραματουργία: RMS MATAROA · Σκηνοθεσία: Μάνος Βαβαδάκης
ΜΑΙΟΣ στην ΦΡΥΝΙΧΟΥ
Τι συμβαίνει όταν ένας θίασος δεν παίρνει την πολυπόθητη επιχορήγηση; Αν οι άντρες δεν κλαίνε, στις μάνες γιατί επιτρέπεται; Μπορεί το κλάμα να αντικαταστήσει την απεργία ως μέσο ταξικής πάλης; Δέκα χρόνια μετά το «Μεγάλο Κρεβάτι», η RMS MATAROA επιστρέφει στον κόσμο της επιθεώρησης από ανάγκη και ελλείψει χρηματοδότησης. Για να μιλήσει για όλα αυτά που δυσκολεύουν τις ζωές μας, να κάνει την πίκρα γέλιο και το αστείο δάκρυ. Ένα αυτοσαρκαστικό κλείσιμο της σεζόν, πάνω στο πιο κοινό από όλα τα ερωτήματα: πού πάμε από δω;
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
