Σχόλια και εντυπώσεις από την πολυσυζητημένη sold out παράσταση του Δημήτρη Καραντζά, όπου η ψυχική απογύμνωση συμβαδίζει πλήρως με τη σωματική, απογειώνοντας τον προκλητικό χαρακτήρα του έργου.
Το Cleansed (στα ελληνικά έχει μεταφραστεί ως «Καθαροί Πια» είναι ένα από τα πιο σκληρά και ακραία έργα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας. Γράφτηκε το 1997 από τη Σάρα Κέιν, μία από τις πιο ριζοσπαστικές και επιδραστικές μορφές του σύγχρονου βρετανικού θεάτρου, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την ίδια χρονιά στο Royal Court Theatre Upstairs στο Λονδίνο. Δυστυχώς, η ψυχικώς πάσχουσα Κέιν αυτοκτόνησε δύο χρόνια μετά, σε ηλικία μόλις 28 ετών, με το σύντομο αλλά περιεκτικό έργο της να σοκάρει, να προκαλεί αλλά και να συγκινεί.
Το Cleansed (προφέρεται ”κλενστ”) ανήκει στην ύστερη περίοδο της γραφής της και αποτελεί καλό δείγμα του θεατρικού ρεύματος In-Yer-Face Theatre, που στόχευε στη βίαιη αφύπνιση του θεατή, με αποενοχοποιημένη ωμότητα και αδυσώπητη σκληρότητα. Εδώ, όμως, πέρα από την αφύπνιση έχουμε και τη «λοξή» ματιά ενός ανθρώπου που πάλευε με ψυχικές νόσους και που είχε μεταβληθεί ο ρυθμός του κόσμου μέσα της.
Η δράση εκτυλίσσεται σε έναν απροσδιόριστο χώρο που θυμίζει ταυτόχρονα πανεπιστήμιο, στρατόπεδο συγκέντρωσης και ψυχιατρικό ίδρυμα, μέσα από 20 σύντομες πράξεις. Στο κέντρο του βρίσκεται ο Tinker, μια αυταρχική φιγούρα εξουσίας, που βασανίζει σωματικά και ψυχικά μια ομάδα χαρακτήρων. Άλλος αποζητάει τον θάνατο ως λύτρωση, άλλη δεν μπορεί να ξεπεράσει τον χαμό του αδελφού της, άλλος ακούει φωνές, άλλη αποζητάει έναν σωτήρα, άλλος προσπαθεί να εκτονώσει τα θέματά του στη λαγνεία και τη σαρκολατρεία. Μέσα από ακραίες πράξεις βίας, ακρωτηριασμούς και ταπεινώσεις, το έργο εξετάζει τα όρια και τα είδη της αγάπης (ερωτική, αδελφική, ομοφυλοφιλική, ετεροφυλοφιλική, ακόμη και την αγάπη ως πράξη αυτοθυσίας ή αντίστασης), της επιθυμίας, της ταυτότητας και της ανθρώπινης αντοχής.
Η άποψή μας: Εξ ορισμού δυσφορικό και ακατάλληλο για συντηρητικούς θεατές (και όχι μόνο για ανηλίκους), η σκηνοθεσία δημιουργεί ένα δίπολο Καλού – Κακού, Παράδεισου – Κόλασης, μέσα από το οποίο επιχειρεί να αναδείξει τόσο τη φύση της ψυχικής ασθένειας όσο και τα αδιέξοδα των σύγχρονων συσχετίσεων. Τα διαφορετικά πρόσωπα της αγάπης, η αλλοτρίωση, η ματαίωση και η νέκρωση, σκιαγραφούνται λυρικά, από το φως στο σκοτάδι και από την ισοπέδωση στην ελπίδα, λειτουργώντας με αντιστίξεις που ανεβάζουν την ένταση ή την αποσυμφορούν. Η παράσταση υποστηρίζεται από έναν καταπληκτικό θίασο που απογυμνώνεται πλήρως στη σκηνή (για μεγάλα χρονικά διαστήματα), μια συνθήκη που ενδεχομένως λειτουργεί μερικώς αποπροσανατολιστικά από την ουσία του έργου και τη βαρύτητα του κειμένου.
Η ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Μουσική: Γιώργος Ραμαντάνης
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Διανομή: Χρήστος Λούλης (Τίνκερ), Μαίρη Μηνά (Γκρέις), Δημήτρης Καπουράνης (Γκράχαμ), Νατάσα Εξηνταβελώνη (Γυναίκα), Γιώργος Ζυγούρης (Ροντ), Νικολάκης Ζεγκίνογλου (Καρλ), Θανάσης Ραφτόπουλος (Ρόμπιν).
Φωτογραφίες & Trailer: Γκέλυ Καλαμπάκα
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος
Κλείστε το εισιτήριό σας εδώ.
