Η δολοφονία του Άλκη μας έχει συγκλονίσει, αλλά δεν πρέπει να μείνουμε εκεί, στην αφόρητη λύπη. Υπάρχουν φυσικοί αλλά και ηθικοί αυτουργοί και ένα σάπιο σύστημα, μέσα στο οποίο επωάζονται όλα αυτά τα φαινόμενα.
Δεν θέλω να εμβαθύνω, δίνοντας κοινωνική διάσταση στην δολοφονία του Άλκη, γιατί η κοινωνία που ζούμε είναι αχαρτογράφητη, πλέον. Δεν έχει μείνει απολύτως τίποτε όρθιο για να θυμίσει κοινωνία με αρχές, νόμους, κανόνες. Η ουσία είναι πως οι δολοφόνοι, μέσα και έξω από τα γήπεδα θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Το θέμα, ωστόσο, είναι αλλού.
Οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ομάδων, αλλά και των μικρών, δεν μίλησαν για τη δολοφονία του Άλκη. Οι ΠΑΕ είναι περιουσίες τους, άρα όποια κακοποιά στοιχεία εν ονόματι της ομάδας δολοφονούν, αυτόματα μετατρέπονται σε δυσφημιστές της εταιρείας, αλλά και του «προϊόντος» (τρομάρα τους), που θέλουν να «πουλήσουν». Αυτοί, λοιπόν, πρώτοι έπρεπε να ενδιαφερθούν για τα φαινόμενα βίας. Μέσα σε δέκα της λεπτά της ώρας θα μπορούσε να καθαρίσουν το τοπίο. Δέκα, όχι περισσότερο. Κι οι ίδιοι οι Σύνδεσμοι, επίσης. Αν δεν ξεκινήσει η εξυγίανση από την αυτοκάθαρση, το φαινόμενο του χουλιγκανισμού θα συνεχίσει να υφίσταται. Από που ξεκίνησε η αποχουλιγκανοποίηση στην Αγγλία; Μα, από τις ομάδες, μετά από αυστηρές συστάσεις της πολιτείας, φυσικά. Η Θάτσερ δεν υπολόγισε κανένα πολιτικό κόστος και απέσυρες τις ομάδες από την Ευρώπη, μετά την τραγωδία του Χέιζελ το 1985, όταν 39 θεατές έχασαν την ζωή τους από βανδαλισμούς των οπαδών της Λίβερπουλ. Μετά, βέβαια, κατηγόρησαν την Θάτσερ ότι στόχος της ήταν η εργατική τάξη και ξεπάστρεψε τους χούλιγκαν. Υπάρχει σήμερα το φαινόμενο στην Αγγλία; Η απάντηση είναι «όχι». Μπορεί κάποιος να γίνει μέλος ενός συνδέσμου αν δεν έχει καθαρό ποινικό μητρώο; Επίσης είναι «όχι» η απάντηση. Ο φερόμενος ως δολοφόνος του Άλκη είχε λευκό ποινικό μητρώο; Όχι, γιατί είχε ξανασυλληφθεί και εκκρεμούσε δίκη εις βάρος του. Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Συνεπώς, εκεί έγκειται η ευθύνη των Συνδέσμων. Να ξέρετε και κάτι: στον Σύνδεσμο του ΠΑΟΚ, υπάρχουν μέσα άτομα που είναι θεωρούν πως η ομάδα τους και δικαίως έχει μία ιερότητα. Διότι ΠΑΟΚ, δεν είναι ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, είναι ξεριζωμός, χαμένες πατρίδες, σύνδεση με το παρελθόν των Κωνσταντινοπολιτών και Μικρασιατών και Ποντίων. Πώς ανέχονται να εξισώνονται με δολοφόνους, να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο μαζί τους; Ποιος καλύπτει αυτά τα κατακάθια; Μήπως για να τα χρησιμοποιήσει;
Από το 1982 κι εντεύθεν το ελληνικό ποδόσφαιρο μετράει 12 νεκρούς από οπαδική βία. Και άπειρους τραυματίες. Ξέρετε κάτι; Αν ο Άλκης δεν είχε πέσει νεκρός, θα ήταν ένα, ακόμα, περιστατικό σαν τα άλλα. Και ξέρετε πόσα τέτοια περιστατικά με αίμα, αλλά χωρίς θάνατο, σημειώνονται κάθε χρόνο; Περί τα 200! Σχηματίστηκαν 100 δικογραφίες και τιμωρήθηκε μόλις ένας από τη δικαιοσύνη (βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε). Για 100 έκνομες πράξεις, ένας καταλήγει στην φυλακή. Σε άλλες εποχές, τη δεκαετία του ’80, όταν γίνονταν συλλήψεις οπαδών, ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ τηλεφωνούσε στον αστυνομικό διευθυντή για τους συλληφθέντες: «Παιδιά είναι κύριε διοικητά, αφήστε τα να φύγουν». Τώρα, το ρόλο αυτό έχει αναλάβει η δικαιοσύνη…
