Ωραίες οι νίκες, αλλά οι ήττες σε ωφελούν περισσότερο, όταν φυσικά έχεις τη δύναμη να κάνεις τον απολογισμό και να καταλάβεις τα διδάγματά της. Τρεις θρύλοι του NBA εξομολογούνται εκείνη την ήττα που τους άλλαξε τη ζωή προς το καλύτερο.
Μάιος του 2009, ο Sir Alex Ferguson που κάτι περισσότερο ξέρει απ’ όλους για τις νίκες, μετά το χαμένο τελικό του Champions League κόντρα στην ασταμάτητη Μπαρτσελόνα του Pep Quardiola, σοκάρει πολύ κόσμο με τις δηλώσεις του. «Μαθαίνεις από την ήττα. Είναι σπουδαίο πράγμα. Στις αντιξοότητες προχωράς μπροστά γρήγορα». Έχει λοιπόν αξία ή ήττα; Μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη νίκη; Ισχύει το αμερικανικό ρητό, «ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος, δηλαδή, ο ηττημένος είναι τίποτα»; Τις απαντήσεις τις έμαθα από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους, τοτέμ στο ΝΒΑ, στο παγκόσμιο μπάσκετ, τον θρυλικό προπονητή των τίτλων των Λέικερς και αναμορφωτή των Μαϊάμι Χιτ, Pat Riley, το φόβητρο όταν έπαιζε Shaquille O’Neal και τον flash, τον θεαματικό, παντοτινό ηγέτη των Χιτ, Dwyane Wade.
Μάιος του 2007, επισκέπτομαι το Μαϊάμι, οδηγώντας μέσα σε μία ημέρα περίπου 500 μίλια από την Τάμπα της Φλόριντα για να παρακολουθήσω τον αγώνα Χιτ – Σέλτικς και να επιστρέψω αμέσως μετά πίσω. Στα αποδυτήρια συνάντησα τον Wade. Ο παγκόσμιος αστέρας, ο καλύτερος αθλητής του 2006, ο οποίος σήμερα είναι fashion ambassador του κινέζικου αθλητικού κολοσσού Li Ning με τη συλλογή Way of the Wade (WOW), ήταν πολύ απλός απέναντί μου. «Φίλε αυτή η ήττα από την Ελλάδα πόνεσε πολύ», μου είπε αναφερόμενος στο ιστορικό Ελλάδα – ΗΠΑ 101- 96 όταν ο Παπαλουκάς, ο big Σοφο, ο Kill Bill, ο Διαμαντίδαρος και τα άλλα παιδιά κλώτσησαν στον κώλο, τον Wade, τον LeBron, τον Carmelo και τους άλλους αστέρες του ΝΒΑ. «Μάθαμε πολλά από την ήττα αυτή και θα δείτε…» με προειδοποίησε και μέσω εμού όλο τον κόσμο. Οι ΗΠΑ έκτοτε για 13 χρόνια, για 76 αγώνες και για 4.741 ημέρες έμειναν αήττητες σαρώνοντας παγκόσμιους τίτλους και χρυσά ολυμπιακά μετάλλια.
Στα αποδυτήρια συναντήθηκα και με τον Shaquille O‘Neal. Ο για πολλούς κορυφαίος σέντερ της Ιστορίας μπορεί να είναι σήμερα θαυμαστής του Γιάννη Αντετοκούμπο, αλλά τότε αγαπούσε τον Φασούλα. «Where is Fasoulas, my friend», που είπε και μετά θυμάμαι ότι μιλήσαμε για τον Σχορτσιανίτη. «Δεν θα είναι πάντα όλα εύκολα για τον baby Shaq. Μπορεί να γίνει όπως εγώ, αλλά πρέπει να έρθει στο ΝΒΑ, να μάθει από τις ήττες, να δουλέψει και να γίνει αληθινός νικητής», μου είχε πει. Ο Σόφο, που πρόσφατα ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το μπάσκετ, δεν τον άκουσε και ας ήταν οι δηλώσεις του Shaq πρωτοσέλιδες στις εφημερίδες για τον τότε σέντερ του Ολυμπιακού.
Αν ο Shaq προκαλούσε δέος, ο Pat Riley ενέπνεε σεβασμό. Τότε σφίγγαμε τα χέρια, όχι όπως τώρα που δίνουμε αγκώνες. Το μάτι μου έπεσε στο τεράστιο δαχτυλίδι που φορούσε. Ήταν το τελευταίο του πρωτάθλημα, ως προπονητής των Χιτ. Ο Riley έχει συλλογή από αυτά. Πρωταθλητής και ως παίκτης στους Λέικερς και ως βοηθός προπονητής και ως πρώτος στους Λέικερς και ως πρώτος προπονητής στους Χιτ και ως πρόεδρος στους Χιτ! Αλλά και αυτός πάτησε σε μία παταγώδη ήττα για φτιάξει χαρακτήρα νικητή. Ως ηγέτης του Πανεπιστημίου Κεντάκι χρεώθηκε την ήττα στον τελικό του NCAA από το άσημο πανεπιστήμιο Τέξας το 1966 (αναζητήστε την ταινία – διαμάντι Glory Road για εκείνες τις ομάδες). Και τότε, στα 62 του ήταν λαμπερός μέσα στο Armani suit του, ειδικά στα μάτια ενός 34χρονου νεαρού ρεπόρτερ, όπως λαμπερός παραμένει ακόμα και τώρα στα 75 του. Ένας παντοτινός νικητής, που έμαθε τη τέχνη της νίκης μέσα από εκείνη τη μεγάλη αποτυχία του.
