Δεν υφίσταται και όμως υπάρχει. Από την εικονοποίηση στην ποίηση των εικόνων. Μια οφθαλμαπάτη που μετριέται σε pixels και bytes. Ένας τόπος άτοπος, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.
Η περιοχή του Thórsmörk (ο τόπος κατοικίας του θεού της Σκανδιναβικής μυθολογίας Θωρ) βρίσκεται στα νότια της Ισλανδίας. Τραχιά βράχια και παγετώνες, ποτάμια και καταρράκτες, κοιλάδες και μονοπάτια κατακλύζονται από την άνοιξη μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου με περιπατητές και ανήσυχους ταξιδιώτες. Ο Πολωνός Bartosz Domiczek την είχε επισκεφθεί πριν κάποια χρόνια και είχε πάρει με την κάμερά του κάποιες ενδιαφέρουσες λήψεις τοπίων. Επανήλθε για τις ανάγκες ενός διαγωνισμού. Που λέει ο λόγος επανήλθε, καθώς ό,τι έκανε το έκανε από το στούντιο στην Μπιέσκο Μπιάλα, μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα με τη Σλοβακία. Χρειάστηκε πολλά και διαφορετικά προγράμματα και αμέτρητες κούπες καφέ για να φτάσει στο αποτέλεσμα που βλέπετε.
Στα πιο περίοπτα σημεία τοποθέτησε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ: καλύβες – σκηνές που συμβολίζουν θεϊκές οντότητες και θυμίζουν τους μεγάλιθους του Στόουνχεντζ, αλλά και τον μονόλιθο του Kubrick, κάτι σαν αυστηρά ιερά μέσα στη γαλήνη της ανέγγιχτης φύσης. «Η απλή τους φόρμα έρχεται σε αντίθεση με την πολυπλοκότητα του μυστηρίου και οι αναδυόμενες θεότητες μεταφέρουν αλήθειες που αδυνατεί να συλλάβει το μη εκπαιδευμένο μυαλό», αναφέρει ο ίδιος. Μία από αυτές θα μπορούσε να είναι η πολιορκία της φύσης, η ασφυκτική πίεση που δέχεται από τον άνθρωπο, μια μάχη καθυπόταξης την οποία οι θεοί παρατηρούν από ψηλά -όχι όμως αναγκαστικά και αφ’ υψηλού καθότι εκείνη θυμάται και εκδικείται. Περισσότερο όμως από τους συμβολισμούς, το έργο του Domiczek είναι ένας πειραματισμός πάνω στην επίδραση της τεχνολογίας στη φαντασία και στην Τέχνη. «Είναι ένα έργο ψηφιακής εικονοποίησης τριών διαστάσεων (3D Computer Graphics) και αυτό αφορά και τα τοπία στο φόντο». Κάτι που ελάχιστοι αντιλαμβάνονται μονομιάς. Και παρότι ένα έργο τεχνολογικής αιχμής, ξεκίνησε από κάτι απλό: «Έφτιαξα πρόχειρα ένα σκίτσο το οποίο μου έδωσε την πρώτη εικόνα για το πεδίο της εργασίας που θα ακολουθούσε. Χρειαζόμουν οροσειρές, λιβάδια, πετρώματα, οροπέδια, ποτάμια και πολλές λειχήνες». Μετά δημιούργησε τις σκηνές και πειραματίστηκε πολύ με τους φωτισμούς και τις υφές. Το «Νorthern Wisps», όπως ονομάζεται το έργο του, κέρδισε και το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού (Challenge Bekerman’s Cabins) αλλά και μια θέση στο μουσείο A + D του Λος Άντζελες.
