Η σειρά που αποκαλύπτει το πραγματικό, ανθρώπινο και συγκινητικό πρόσωπο της Τουρκίας, πέρα από στερεότυπα και πολιτικές σκοπιμότητες.
Η τουρκική τηλεοπτική μυθοπλασία δεν είναι μόνο έρωτες, χρήμα και δόξα. Δεν είναι μόνο αστραφτερά ζευγάρια, πάθη και ίντριγκες. Είναι πραγματικός πόνος, απώλεια και αποκλεισμός. Η τουρκική τηλεόραση που έχουμε συνηθίσει, είναι σαπουνόπερες γεμάτες πόνο, έρωτα και χλιδή. Μυθοπλασία πασπαλισμένη με μπόλικο δράμα και υπερβολική δόση γκλάμουρους, γιατί πρέπει να μάθουμε ότι και οι πλούσιοι υποφέρουν. Ίντριγκες, πάθη, ανεκπλήρωτοι έρωτες, επαύλεις, ακριβά αυτοκίνητα γίνονται ο πασατέμπος του τηλεοπτικού κοινού που διαπιστώνει με ανακούφιση ότι και οι κροίσοι περνούν κρίσεις.
Και μετά ήρθε το «Ethos». Η σειρά των οκτώ επεισοδίων που στριμάρει εδώ και αρκετούς μήνες στο Netflix (τώρα προλάβαμε να το δούμε) και μας αποκαλύπτει όλα αυτά που είναι κρυμμένα κάτω από το κοινωνικό χαλί, όλα αυτά που οι σαπουνόπερες κρύβουν επιμελώς. Ανισότητες, φτώχεια, δημοκρατικά δικαιώματα, θρησκεία, μόρφωση, γάμος, μοναξιά, ψυχική υγεία, σεξουαλικότητα, βία και πάνω απ΄ όλα, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, ξεδιπλώνονται μπροστά μας με τη διεισδυτική ματιά του σεναριογράφου και σκηνοθέτη, Berkun Oya, που δεν θέλει να χαϊδέψει αυτιά.
Η ιστορία ξεκινά με την Μεριέμ, μια γυναίκα με μαντίλα, ελάχιστα μορφωμένη, που εργάζεται ως καθαρίστρια σε σπίτια αστών. Κάθε μέρα, περνάει από τη φτωχή συνοικία όπου μένει έξω από τα όρια της πόλης, στην πλούσια συνοικία και επισκέπτεται το σπίτι ενός νέου και ευκατάστατου άνδρα. Μια νοητή γραμμή χωρίζει αυτούς τους δύο κόσμους, οι παράγκες ακουμπούν δειλά στους τοίχους των σύγχρονων κατοικιών.
Γύρω από τη Μεριέμ (φωτογραφίες) αναπτύσσονται παράλληλες ιστορίες, πάντα χωρισμένες με τη νοητή γραμμή. Μια ψυχίατρος, μεγαλωμένη με δυτικά πρότυπα δεν κατανοεί τη μαντίλα. Άλλη ψυχίατρος έχει απαρνηθεί τη μαντίλα και η οικογένειά της την επικρίνει γι’ αυτό. Ένας σαραντάρης με άνετη ζωή, είναι πιο μόνος από όλους στο υπερσύγχρονο διαμέρισμά του. Ένας ιμάμης καθοδηγεί ένα ολόκληρο χωριό εξιστορώντας συνεχώς την ίδια διδακτική ιστορία και η σεξουαλικά καταπιεσμένη κόρη του περνάει ατελείωτες ώρες απομόνωσης. Ένας πορτιέρης παλεύει με την ψυχική υγεία της γυναίκας του, και εκείνη με τη σειρά της παλεύει με τον δαίμονα του παρελθόντος.
Φαινομενικά, οι δύο κόσμοι δεν ανακατεύονται, όμως στην πραγματικότητα αλληλεπιδρούν συγκροτώντας έτσι το δίπολο κοσμικό και θρησκευτικό κράτος. Όλοι είναι εγκλωβισμένοι στα στερεότυπα, στην ασφυκτική δομή της κοινωνίας, στη θρησκοληψία. Δεν υπάρχει διέξοδος, η κοινωνική καταγωγή γίνεται βαρίδι από το οποίο οι άνθρωποι δύσκολα απαλλάσσονται.
Η γυναίκα, με μαντίλα ή χωρίς, πλούσια ή φτωχή, μορφωμένη ή όχι είναι πρωταγωνίστρια και γύρω της περιστρέφεται ο άνδρας που καταπιέζει αλλά και κάποιες φορές καταπιέζεται και ο ίδιος. Όλα αυτά, σε μια Τουρκία με δύο κοινωνικές ταυτότητες,που ακροβατεί μεταξύ κοσμικού και θρησκευτικού κράτους, μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Ουσιαστικά, δεν πρόκειται για δράμα, αλλά για μια πολιτική δήλωση. Σκηνοθετικά είναι άρτια, δεν μένει τίποτα μετέωρο με τις κοντινές λήψεις στα πρόσωπα να αναδεικνύουν τη συντριβή και τον πόνο. Οι πρωταγωνιστές δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες, απαλλαγμένοι από ρετουσάρισμα, περιττά κοστούμια και μακιγιάζ. Η αλήθεια γυμνή, όπως θα έπρεπε να είναι.
Διαβάστε επίσης
Το νέο άλμπουμ των Rammstein ήρθε για να σταματήσει τον χρόνο
Όταν ο Άντι Γουόρχολ ζωγράφιζε σφυροδρέπανα
Τα 3 καλύτερα tips για να τερματίσεις μια σχέση αναίμακτα
6 μυστικά και tips για τη σανγκρία
10 διάσημα τουρκικά τραγούδια που είναι ελληνικά
